RAKET NAAR DE MAAN

RAKET NAAR DE MAAN

1. Raket naar de maan

Voor wie teveel geld heeft was tot voor kort de aanschaf van een privéjet een acceptabele manier om tot nog grotere hoogten te stijgen. Maar sommigen gaat dat niet hoog genoeg. Wie ongelooflijk veel geld heeft wil ook ongelooflijk hoog komen – de stratosfeer uit, de ruimte in. Zo ontwikkelt zich nu een raketwedloop tussen de ultrarijken der aarde. De één wil naar de maan, de ander naar Mars. Het schijnt daar goed toeven te zijn, als je hen mag geloven. Op termijn dan, wanneer de aanloopproblemen van geen zuurstof, geen water, geen zwaartekracht en geen klimaat zijn opgelost. Tot die tijd lijkt het idee te zijn dat de ruimtevaart wordt gedemocratiseerd, zodat de gewone burger alvast kan kennismaken met het leven buiten de aarde.

Dat is natuurlijk geen nieuw idee. Al in 1954 begaf een bont gezelschap van burgers uit Vlaanderen zich per raket naar de maan. Kern van de bemanning vormden de reporter Kuifje, de kapitein Haddock, de hoogleraar Zonnebloem, de hond Bobbie, en zowaar een Duitser, de ingenieur Wolff. Tijdens de vlucht voegden zich nog bij hen de rechercheurs Jansen en Janssen, die per ongeluk waren meegekomen. De wederwaardigheden van dit gezelschap zijn in detail opgetekend in de albums Raket naar de Maan en Mannen op de maan. (1)

De conclusie na lezing van deze werken kan zijn dat het voor de gewone burger waarachtig nog niet meevalt om buiten de dampkring te verkeren. Dat de whisky in je glas bij het wegvallen van de zwaartekracht in een balletje verandert is nog het minste ongerief. Maar zelf zweef je ook maar wat rond, in je raket, en de start en landing van het ding zorgen voor een staat van ernstig lichamelijk onwelbevinden. Het uitzicht op de aarde en op het gesternte is mooi, maar zal voor de op enig comfort gestelde mens niet opwegen tegen het gedoe in zo’n raket, zelfs als je hebt geboekt voor business class. Het blijft behelpen.

Het zal nog wel even duren voordat de Bezossen, Bransons en Musks van deze wereld het openbaar vervoer naar gene zijde van het heelal voor elkaar hebben. Tot die tijd moeten we het maar met die goeie ouwe aarde doen, en met elkaar. Dat heeft uiteindelijk deze ruimtemiljardairs ook geen windeieren gelegd.

(1) Hergé, De avonturen van Kuifje, 1950, 1954.

 

2. En dan is er ruimte

Er is m.i. niets mis met superrijken die ruimtereizen maken. Die naam dekt de lading overigens in het geheel niet. Wie heeft dit fancy label eigenlijk verbonden aan de sprongetjes in het duister die door Musk c.s. gemaakt zijn? Begin 1961 heeft ene Gagarin al een paar echte rondjes om de aarde gedraaid, wat is dan ruim 60 jaar later de waarde van deze ‘prestatie’ van onze miljardairs? Niet veel meer dan een dure publiciteitsstunt waar de media wel weg mee weten..
We moeten er natuurlijk wel van kunnen uitgaan dat de heren de kosten van hun ruimtesprongetje niet hebben verhaald op de Amerikaanse belastingbetaler.  Anders gezegd, het zou zo moeten zijn dat de $$’s nodig voor dit project, komen uit hun eigen vermogens ná afdracht van belasting. Zo niet dan hadden Biden c.s. er ongetwijfeld een betere bestemming voor gehad. Iets als een gratis vaccinatieprogramma voor de gekleurde medemens in de Zuidelijke Staten. Wellicht dat de beschikbare gelden waren gebruikt voor een andere nuttige actie, bv. het toch continueren van de geslaagde missie in Afghanistan. Maar dat is een ander verhaal.

Denk – weer een ander verhaal – ook aan de hoogwaardige werkgelegenheid gepaard aan het vernieuwen van die oude technologie die teruggaat tot eind jaren vijftig van de vorige eeuw. Vele ingenieurs, mogelijk geïmporteerd uit India en omstreken, hebben hieraan het hunne kunnen bijdragen. Kennis die zij kosteloos kunnen meenemen naar hun thuislanden die per slot ook aan ruimtevaart willen doen. Bovendien pompt deze werkgelegenheid miljoenen échte dollars in de zieltogende VS-economie. En daar is ook niets mis mee.
Er is helaas wel iets als het milieu. Berekeningen schijnen uit te wijzen dat de benodigde energie om de ruimtevaartuigen van de heren te lanceren gelijk staat aan het jaarverbruik van vele tienduizenden huishoudens. Spijtig, maar daarvoor hebben onze oude bondgenoten de term ‘collateral damage’ ontwikkeld, ontleend aan een andere succesvolle sector van de Amerikaanse economie.
Kortom, laat ze toch ruimtewippen van hun eigen geld, hebben de media weer iets aardige om over te schrijven, het is goed voor de economie, het exporteert van hoogwaardige kennis naar landen die dat kunnen gebruiken en dat beetje schade kan het milieu er echt wel bij hebben.

 

3. Bezos

Ik wil elke Amazonmedewerker en elke Amazonklant bedanken. Jullie hebben voor dit alles betaald.

(Miljardair Jeff Bezos bij een persconferentie na zijn commerciële ruimtevlucht. < NRC 24 juli 2021.)

Wat een heerlijke door hem zelf geregelde dankbaarheid. En hoe dan toch? Wel simpel:, voorkom dat je onderbetaalde, en slecht geoutilleerde werknemers zich organiseren in een vakbond; bind je online klikkende klanten eerst met spotprijzen en knijp ze vervolgens uit.

Dankbaar voor het geploeter van beide ging hij dus de lucht in. En begrijpelijk ondertekenden tienduizenden de petitie dat hij maar beter niet terugkwam: “Miljardairs zouden niet mogen bestaan … op aarde, of in de ruimte. Maar mochten ze voor het laatste kiezen dan moeten ze daar blijven”.

Wijselijk deed hij dat niet, want op een hoogte van 107 kilometer blijven hangen is als jezelf vanuit Amsterdam opsluiten in Empe. Ook daar valt niets te doen, laat staan de mensheid verder de toekomst in helpen.

Want dat wil hij graag met zijn waterstofraket (278 keer zoveel vervuilend als de gemiddelde wereldburger in een jaar): een leidend voorbeeld zijn voor de mensheid.

Bezos leeft al in een toekomst waar de mensen die hij uitbuit zelfs nog niet van kunnen dromen. Eerst moet de ruimte verkend, want daar ligt die toekomst, daar zal die mens ooit terechtkomen.

Maar allereerst de rijkaards dus. Die kunnen zich vanaf nu commercieel laten raketteren. En later komt dan vanzelf. Want als er eenmaal een markt voor gecreëerd is …

Amazon heeft dat genoegzaam bewezen: eenmaal de markt veroverd, is er geen keren meer aan. Zelfs democratieën hebben dan geen zeggenschap meer.

Een prima ontwikkeling voor de mensheid dus. Die kan als de nood daar is de ruimte in. Snelheid is dus geboden. En Bezos onze redder.

Zoals hij weet wat goed is voor werknemers en klanten, zo weet hij wat goed is voor de gehele mensheid.

 

Pafort & Partners

 

Reageren? Dat kan: info@pafortpartners.com