eHerkenning

eHerkenning

1. eHerkenning: onmisbaar, betrouwbaar, overal inzetbaar

Met eHerkenning kunt u veilig inloggen om online uw zaken met de overheid te regelen. Op die manier weten organisaties zeker wie u zegt dat u bent én dat u mag doen wat u wilt doen. Daarnaast heeft u de extra zekerheid dat de site waar u inlogt betrouwbaar en veilig is. Hoe hoger het niveau van eHerkenning, hoe meer gevoelige informatie u kunt uitwisselen. Tot slot is eHerkenning persoonsgebonden en niet overdraagbaar aan of te delen met anderen. Al deze extra zekerheden zorgen ervoor dat u veilig kunt inloggen. Het grote gemak is dat u met eHerkenning bij meerdere organisaties kunt inloggen. Het is dus niet meer nodig dat u voor elke partij aparte accounts en inlogcodes nodig heeft, maar u kunt dankzij eHerkenning met meerdere partijen zaken doen. (https://www.eherkenning.nl/inloggen-met-eherkenning)

Wat een geweldige uitvinding is eHerkenning! “Tot 2010 had bijna elke overheidsorganisatie haar eigen aanpak voor de online dienstverlening aan ondernemers. Nu, in 2020, kunnen ondernemers, bedrijven, organisaties en intermediairs met één inlogmiddel terecht bij ruim 450 overheidsorganisaties voor meer dan 1.200 diensten. eHerkenning heeft zich in tien jaar tijd bewezen als onmisbare schakel in online zaken doen tussen bedrijven en overheden.” Zo vervolgt de website zijn ronkende titel.

Echter, voor de wat kleinere vrijwilligersorganisatie is het gewoon gedoe. Wil zo’n organisatie bijvoorbeeld subsidie aanvragen bij de gemeente Utrecht dan gaat dat alleen nog via eHerkenning. Uitkijken dus: doe de aanvraag niet op het laatste moment, want dan gaat het niet lukken. Je zult eerst eHerkenning moeten aanvragen. Daarvoor is een geweldig plan met slechts 8 stappen ontwikkeld. Volg deze stappen nauwgezet, dan komt alles echt wel goed, is de geruststellende leuze. Niet dus: kromme tenen, regelmatig overslaande hartslag, en véél, véél tijd.

De overheid heeft de aanvraag immers uitbesteed aan 6 commerciële organisaties zoals KPN, Quo Vadis, Reconi, die ons graag met dank aan diezelfde overheid op kosten jagen. We mogen zelf een keuze maken uit het aanbod. Maar wees gewaarschuwd, want om deze kosten te kunnen verantwoorden, controleert de door jou uitverkoren organisatie de door jou op te geven informatie nog véél preciezer dan de belastingdienst de jaarlijkse opgaven van deze organisaties controleert.

Onze organisatie moet ingeschreven zijn bij de KvK en dat moeten we bewijzen via KvK- uittreksel(s) van niet meer dan 14 dagen oud. Via een kopie van ons identiteitsbewijs moeten we aantonen dat wij het zijn en dat eventuele andere bestuurders ook zichzelf zijn. Die bewijzen vragen we natuurlijk digitaal op bij die andere bestuurders. Uploaden, privacy gegarandeerd. Aanvraagformulier invullen: printen, handtekening(en) erop, scannen. En uploaden maar, privacy gegarandeerd. Alles snel geregeld: binnen 0 tot enkele dagen is de garantie. Maar enkele dagen kunnen lang duren. Natuurlijk als je een foutje of een kleine omissie maakt. De door ons uitverkoren en te betalen leverancier wijst ons daar dan onverbiddelijk op.

Zelfs de aanwezigheid van de letter ‘X’ in de naam van een emailadres wordt argwanend bekeken en nagepluisd: de voorletters van deze naam bevatten toch geen x;? Hoe kan die letter dan wel het emailadres staan en waarvoor staat hij dan? Tja, voor Alexander. Maar, maar een emailadres is toch vrij samen te stellen, als het tenminste nog niet bestaat?

Ach, we hebben als kleine organisatie slechts 1x per jaar met 1 zaak van doen met 1 overheidsinstantie. eHerkenning geldt op termijn voor alle overheidsinstanties en is zo zeggen zij voor ons gemak ingericht. En daarom buigen wij net als die vele andere kleine (vrijwilligers)organisaties met weinig geld in diepe dankbaarheid het hoofd voor deze overheidsdwang. We betalen er daarom ook graag voor. De aanvraag kostte slechts 117,98 Euro, – let wel, voor het laagste toegangsniveau. En als we een tweede persoon toegang willen geven is dat 20 Euro per jaar extra. Ex. BTW uiteraard!

Schreef Immanuel Kant niet: ‘Het kan, want het moet’? De e-wereld van vandaag doet het volstrekte tegendeel: ‘Het moet, want het kan’.

 

2. Waar gebeur(en)d

Wat is er eigenlijk mis met het na noeste arbeid, zie een eerdere column, verworven DigiD? Kennelijk van alles, want het paradepaardje van onze Rijksoverheid, de Belastingdienst – u weet wel van “…leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker…”, die dus – is van mening dat de argeloze BV-eigenaar nog dit jaar dient over te schakelen op eHerkenning Niveau 3. Doe het vooral tijdig. Een transfervrije operatie a la de overgang van ene Lionel Messi? Nee, een actie waarvoor u een aantal door de Dienst zorgvuldig geselecteerde commerciële aanbieders zal moeten inschakelen. Waarom er geen gratis van overheidswege ingerichte mogelijkheid is over te stappen op DigiD 3.0 wordt niet duidelijk. Weer de zegeningen van de marktwerking? Zou een de(r)gelijk stuk algemene dienstverlening niet juist van ’s Rijkswege moeten worden aangeboden?

De fiscus is vanzelfsprekend bereid om bedrijven tegemoet te komen. Er is nl. een heuse vergoedingsregeling in het leven geroepen die inhoudt dat er tweemaal een bedrag van niet minder dan € 24,20 incl. BTW kan worden teruggevraagd. Dit kan slechts online via eH3 worden geregeld met inschakeling van een overheidsorganisatie die de komende jaren dus ruwweg 2.000.000 aanvragen te verwerken krijgt. Met alle kans, vele kansen op vergissingen van dien. Wie zit daarop te wachten? De Belastingdienst niet, dunkt mij.

Maar goed, waar moet dat heen. Gekozen daarom voor de voordelige driejaar-overeenkomst met QuoVadis, snel en efficiënt. Bijzonder aardig is wel dat de, na enig online gepuzzel, gegenereerde overeenkomst per post, da’s een envelop met inhoud voorzien van een zgn. postzegel, ondertekend en wel naar de gekozen eHerkenningsleverancier moet worden verstuurd. Deze laat binnen een goede week, natuurlijk digitaal, weten dat de aanvraag succesvol is verwerkt. Direct gevold door de mededeling dat een onafhankelijke derde de aanvrager fysiek, in persoon, met een bezoek zal vereren. Teneinde vast te stellen dat de aanvrager werkelijk de aanvrager is. Geruststellend te weten dat deze persoonsidentificatie wordt uitgevoerd door een derde  “…gespecialiseerd in fysieke identificatie…”. Iemand die zich geen rad voor de ogen laat draaien. Deze organisatie zal binnen twee uur na de melding van onze eHerkenners de aanvrager per mail laten weten wanneer en waar het fysieke contact, mondkapjes verplicht, zal plaatshebben. Minder geruststellend is dat dat inmiddels 50 uur geleden is, en er zat echt niets in mijn spam-box.

Wordt vervolgd…

 

3. De poortwachter

Vroeger, toen alles beter was, was communicatie een simpel gebeuren. Een kwestie van spreken en luisteren, of van schrijven en lezen. En wilde je iets van de overheid, dan schreef je een briefje. Of je belde op. Na enige tijd kreeg je dan antwoord. Voor communicatie met de overheid had je genoeg aan het geschreven of het gesproken woord, en aan een ruime voorraad geduld. Alles was overzichtelijk en zoals het altijd was geweest, en dus voor jong en oud te begrijpen.  Maar daarop heeft de overheid nu iets gevonden: de toegangsbewaking.

Wie de overheid te spreken wil krijgen moet, zo is het idee, een poort door. Een digitale poort, waar een virtuele poortwachter om identificatie vraagt en om een wachtwoord. De meest eenvoudige variant van dit Halt! Wie daar? – protocol is de digitale identificatie, beter bekend als DigID. Zoiets als het burgerservicenummer, maar dan anders. De aanvraag van de DigID vraagt enige uren van vertwijfeling, maar dan heb je ook wat: een wachtwoord en een identiteit, die je allebei ook nog eens zelf mag kiezen. Wie beide niet vergeet kan voortaan de poort door.

Bedrijven en organisaties moeten door een andere poort om tot de overheid te geraken: e-herkenning. De poortwachter hier is duidelijk hoger opgeleid dan de wachter die de gewone burger doorlaat, want hij wil van alles van de organisatie weten, en neemt ook geen genoegen met een simpele zelfbedachte identiteit. Ben je wel die je bent? Mag je wel doen wat je doet? Ernstige vragen, vragen die vragen om stempels en bewijzen. Alles wordt verzameld, gewikt en gewogen, en dan, uiteindelijk, mag je je van wachtwoord en identiteit voorzien.

Wie zich dan voor zijn organisatie bij de poort meldt doet de volgende, welhaast middeleeuwse ervaring op:

  • Halt! Wie daar?
  • Goed volk!
  • Maak u bekend!
  • Orgaprop1973
  • Wachtwoord!
  • @Megakwal3%
  • Fout! Nogmaals. Wachtwoord!
  • @Megakwal3%?
  • In orde. Zes! Drie! Nul! Acht! Twee! Negen! Herhaal!
  • Zes, drie, twee, ehmm…..
  • Tijd verstreken! Drie! Zeven! Eén! Vijf! Negen! Vijf! Herhaal!
  • Driezevenéénvijfnegenvijf!
  • In orde, vreemdeling. Ga binnen!

En dan betreedt men, door de poort langs de barse poortwachter schuivend, de doolhof die overheid heet.

 

Pafort & Partners

 

Reageren? Dat kan: info@pafortpartners.com