WEG MOBIELTJE

WEG MOBIELTJE

1. Stel, u bent uw telefoontje kwijt.

Nergens meer te vinden. In welke gemoedstoestand geraakt u nu? Paniek? Berusting? Opluchting?  Dat zal van uw leeftijd afhangen.

Voor wie de eerste knuffel een telefoontje was, zal het verlies als een opportunity komen: een goede gelegenheid om de nieuwste iphone aan te schaffen. Meer dan het apparaatje immers is er niet weg. Telefoonnummers? Foto’s? Agenda? Berichten? Zijn alle handzaam in de cloud opgeslagen, waar het, net als in de hel, onderwijl aardig druk moet zijn geworden. Druk, maar ordelijk, want zie: alle opgeslagen informatie wordt moeiteloos door de onzichtbare cloudbeheerder naar het nieuw aangeschafte telefoontje gestuurd.  Wie doet ze dus wat, die millennials?

De ongelukkigen van voor de informatierevolutie echter, ikzelf bijvoorbeeld, voor wie het telefoontje een nuttige uitvinding van de duivel blijft en voor wie de cloud dan ook het voorgeborchte van de hel is, zullen waarschijnlijk met hun machientje ook alle inhoud kwijt zijn. En wel meer, valt te vrezen, want niet zelden zijn ook al hun pasjes toevertrouwd aan het hoesje waarin hun telefoontje verpakt zit. Hier slaat dus de paniek toe. En met de paniek komen spijt en machteloze woede. Had ik mijn foto’s maar overgezet. Had ik alle telefoonnummers maar uit mijn hoofd geleerd. Was ik maar nooit aan internetbankieren begonnen. Had ik mijn papieren agenda nog maar. Had ik alle papier nog maar.  Te laat, te laat. Alles is weg, de cloud hinnikt tevreden, en de millennials koesteren hun eeuwige gelijk.  Tot ze, ooit, zelf ook in de cloud worden opgeborgen.

 

2. Mijn telefoon is weg.

Mijn telefoon is weg. Mijn telefoon is weg. Net lag hij nog hier. Ik heb me rot gezocht. Waar kan hij zijn? Ah, gelukkig dat jij er nu bent. Zou je me even willen bellen? Ja, je hebt mijn nummer. Dan weet ik waar de mijne is. OK?

Nee, ik hoor hem niet. Even kijken in het toilet. Nee, daar is hij ook niet. Ik had hem echt hier mee naar toe genomen. Shit, dan is hij gestolen. Hier op het terras is hij niet en binnen ook niet. Hij lag potverdomme hier op tafel. Jij hebt hem toch niet gepakt, grapjas? Nee? Nou je haalt wel vaker een geintje uit. Echt niet? OK, gast, ik geloof je. Maar wat moet ik nu? Gejat, potverdrie. Nou kan ik niet meer bellen. En niet meer scrollen en surfen. O jee, dan ben ik mijn agenda ook kwijt. En ik had straks in de trein nog wel een film willen kijken….

Verdorie, ik kan niet eens meer de trein in, want ik kom niet door het poortje. En een kaartje kopen gaat ook niet. Ik kan niet meer betalen. Die godvergeten banken. Wacht, ik kan gelukkig nog wel een kaartje kopen via de NS-app op mijn laptop en het dan zo betalen. Dat heet Ideal, dacht ik. Ideaal toch. O, nee, shit. Dan moet ik mijn gebruikersnaam en wachtwoord op de site van de bank in de laptop intikken en dan krijg ik een bericht dat ik op mijn telefoon, ja, ja, op mijn telefoon notabene de bankapp moet openen en dat moet dan met mijn wachtwoord van vijf cijfers en als die app dan open is moet ik hem weer dichtmaken met diezelfde getallen en dan gaat de banksite –hokus pokus– op mijn laptop open en kan ik geld overmaken. Maar dat kan nou dus niet, omdat ik mijn telefoon kwijt ben. Dat noemen ze authenticatie of zoiets geloof ik en dat is ontzettend veilig zeggen ze. Nou mooi niet, als je verdorie je telefoon kwijt bent. En die bén ik kwijt.

Dus om de bank op mijn laptop in te kunnen, doen ze heel ingewikkeld, maar wie mijn telefoon heeft gestolen kan met twee keer vijf dezelfde cijfers zomaar mijn banksaldo overmaken naar zichzelf. Als-t-ie ook die cijfers heeft gejat ben ik de klos.  Ik schrik me rot, man. Ja, ja, hartstikke veilig. Maar wat moet ik nu?  Ik moet de bank bellen, zodat ze alle overboekingen blokkeren. Dan kunnen ze niet bij mijn geld. Maar, maar … dat gaat óók niet, want ik ben mijn telefoon kwijt. Ik kan niet eens het nummer van de bank opzoeken. En als dat wel al kon, dan zou ik het niet vinden, want alles willen ze via chat. Telefoonnummers verstoppen ze diep onder in de site. Onvindbaar. Chatten dus maar en dat gaat natuurlijk ook niet, want mijn telefoon is gejat.

En ik moet de barman nog betalen. Doe ik ook altijd met mijn telefoon, want cash daar doe ik niet aan, daar gaan banken binnenkort natuurlijk ook geld voor vragen als je de geldautomaat gebruikt. Dokken maar, ze zuigen je leeg. Mij niet gezien, dacht ik. Maar nu? Nu ben ik m’n telefoon kwijt. Nou kan ik niks meer, nada, niente, helemaal niks. En een bankpasje? Niet bij me; ik kan toch betalen via m’n telefoon, zeggen ze, wel zo handig. Ja, ja, wel zo handig. Maar wat moet ik nu, wat moet ik, wat moet ik? Ik word geleefd; ik kan niks meer zelf beslissen. Ze hebben alles in mijn telefoon gestopt. Alles. En die is weg.

 

3. Bericht van K.

Ha M. en M. (hadden jullie nog tegoed) Ik had eigenlijk vorige week donderdag willen afbellen, na twee afmattende schaakpartijen (1-1, op zich een redelijk resultaat). Mede vanwege een schrapende keel. Had ik het maar gedaan, dan had ik het ‘mat-in-één’ vrijdag niet gemist.

Kan mijn mobiel nergens vinden. Heb mijzelf direct opgetelefoneerd; ding ging over, maar ík hoorde niks. Lag kennelijk niet thuis of stond op de tril-slaap-stand. Alles overhoop gehaald, want waarschijnlijk gedachteloos ergens neergelegd. Heb eens een kop koffie op de wasmachine en een bril – die zónder touwtje – in de ijskast gevonden. Zal de leeftijd zijn.

Geen idee wanneer ik het ding voor het laatst gezien heb, dacht ’s middags bij Plato in Utrecht. Via de landlijn gebeld, waren natuurlijk al lang dicht. Land-bellen kost verdorie nog geld ook. Aan de andere kant, wel zo rustig. Blijf nu verstoken van medeschaakbestuurders die rond middernacht de nakende ALV willen voorbereiden. Eentje heeft de neiging om regelmatig kwart voor/na twaalf te bellen. Krijgt dan geen gehoor, prima toch. Hoop niet dat ie ‘s nachts bij vreemden overgaat.

Kreeg net een leuk aanbod van een Duitser om een deel van zijn CD-collectie te kopen, Bob natuurlijk. Ging niet door, kon immers niet betalen want het bevestigende SMS-bericht blijft in de lucht hangen. Wel zo prettig dan blijft ‘da-monie-in-da-pocket’. Hou ik iets over voor een bloemetje voor Clara.

Moet nu z.s.m. een AVG-melding doen. Mijn e-mail linkt door naar allerhande persoonlijke data: adressen, telefoonnummers, Nijmeegse gesprekken. En ook naar een stukje met klare taal over … en erger. Als dat uitlekt, dan helpt zo’n bloemetje niet.

PRING,  landlijn. Hoeveel ik ervoor over heb als mijn stukje over Zwarte Piet niet gepubliceerd wordt; mineur (beetje vreemd accent), wat is nu € 1.000? Kom ook in aanmerking voor bonuskorting van 50% voor het niet versturen van foto’s van kleine, blote jongetjes, aan iedereen in adresboek. Er staan helemaal geen blote jongetjes op mijn mobiel.
MAAR NU WEL!

Of het handig is inlogcode 1234 te gebruiken.

Enfin, 0,005 Bitcoin overgemaakt. Wel eerlijke jongens, vanochtend telefoon in keurige blanco envelop ontvangen. Hè, ik heb helemaal geen iPhone11…

Gegroet, K.

 

Pafort & Partners

 

Reageren? Dat kan: info@pafortpartners.com